Erfafscheiding
Een erfafscheiding is de schutting, muur, hek of haag die twee tuinen scheidt, en de hoogte ervan bepaalt of er een vergunning bij komt.
Een erfafscheiding kan van hout, steen, staal of plant zijn. Voor het burenrecht maakt dat weinig uit, voor de regels over bouwen wel: een haag is geen bouwwerk, een geplaatste schutting wel.
Het Burgerlijk Wetboek geeft binnen een aaneengebouwd deel van een gemeente een recht: iedere eigenaar kan van zijn buur vorderen dat er op de grens een scheidsmuur van twee meter hoogte komt, tenzij een plaatselijke verordening of een gewoonte iets anders bepaalt (Burgerlijk Wetboek, artikel 5:49, geldende tekst 2026 op wetten.overheid.nl). Staat de afscheiding op de grens, dan is hij mandelig: gemeenschappelijk eigendom van beide buren, die samen het onderhoud dragen (artikel 5:62). Voor de hoogte geldt daarnaast de lijn van het vergunningvrij bouwen: landelijk is een meter hoog vergunningvrij en achter de voorkant van het huis meestal twee meter, sinds de Omgevingswet en het Besluit bouwwerken leefomgeving van 2024.
In de praktijk bepaalt de plek op de erfgrens wie beslist. Zet u de schutting volledig op eigen grond, dan gaat u er alleen over; zet u hem op de grens, dan hebben twee partijen iets te zeggen over vorm, onderhoud en kosten.
Wat een schutting kost en hoe die wordt gezet, staat op schutting kosten.
Veelgestelde vragen
Mag mijn schutting twee meter hoog zijn?
Achter de voorkant van het huis is twee meter in de meeste gevallen vergunningvrij, mits de afscheiding hoort bij een bestaand hoofdgebouw; aan de straatzijde is dat een meter (Besluit bouwwerken leefomgeving en omgevingsplan, 2024). Bij een monument of een beschermd stadsgezicht gelden de regels van het omgevingsplan.
Wie betaalt de erfafscheiding op de grens?
Staat hij op de grenslijn, dan is hij mandelig en dragen beide eigenaars de kosten van onderhoud. Wie eenzijdig een luxere uitvoering wil, kan dat verschil niet zonder afspraak doorschuiven naar de buurman.