Schuttingpaal
Een schuttingpaal is de verticale paal, van hout, beton of metaal, die de schermdelen van een schutting draagt en meestal in een betonpoer wordt verankerd.
De schuttingpaal draagt het gewicht van de schermdelen en de windbelasting die daarop staat. Hij wordt meestal in een betonpoer gezet die tot onder de vorstgrens reikt, zodat de paal niet kan verzakken of omwaaien.
Een schutting tot twee meter hoogte is in Amsterdam meestal vergunningvrij te plaatsen als hij achter de voorgevelrooilijn staat: het Besluit bouwwerken leefomgeving (2024) staat een erfafscheiding tot één meter vóór de voorgevelrooilijn en tot twee meter erachter zonder vergunning toe. Voor de plek van de paal ten opzichte van de erfgrens geldt daarnaast het burenrecht uit Burgerlijk Wetboek boek 5, geldende tekst 2026.
In een tuin op veengrond wordt de poer dieper gezet dan op een vaste zandbodem, omdat een ondiepe poer met de bodem mee kan gaan bewegen en de schutting scheef laat komen te staan. Op een offerte staat de schuttingpaal daarom per stuk, met de poerdiepte als onderdeel van de prijs en niet als aparte post.
Veelgestelde vragen
Hoe diep moet een schuttingpaal worden gezet?
Geen verordening schrijft een diepte voor; de vorstgrens en de draagkracht van de bodem bepalen dat. Op een minder dragende ondergrond wordt de betonpoer doorgaans dieper en breder uitgevoerd dan op een vaste bodem.
Mag een schuttingpaal precies op de erfgrens staan?
Dat is in de praktijk vaak een afspraak tussen buren en geen vaste regel; het Burgerlijk Wetboek regelt wel wie de erfafscheiding onderhoudt als hij op de grens staat. Duidelijkheid vooraf voorkomt discussie achteraf.
Is voor een schuttingpaal altijd een vergunning nodig?
Meestal niet. Een erfafscheiding tot twee meter achter de voorgevelrooilijn en tot één meter ervoor is volgens het Besluit bouwwerken leefomgeving (2024) vergunningvrij; hoger of dichter bij de straat kan dat anders liggen.