Zeeklei
Zeeklei is kleigrond die is afgezet door de zee en later ingepolderd, kalkrijk en voedselrijk van aard, en vormt de bodem van grote delen van Zeeland, Groningen en Flevoland.
Zeeklei ontstond doordat de zee eeuwenlang fijn slib afzette in ondiepe kustwateren en wadden. Na indijking en drooglegging bleef die laag als vruchtbare, kalkrijke kleigrond achter, herkenbaar aan de lichtgrijze tot bruine kleur.
De grootste zeekleigebieden liggen in Zeeland, het Oldambt in Groningen en in de Flevopolders, waar het land pas in de twintigste eeuw droogviel. Deze polders liggen vaak lager dan het omringende water en worden door een waterschap op peil gehouden.
Voor een tuin op zeeklei is de bodem vaak voedselrijk genoeg zonder veel bemesting, maar door zijn structuur droogt hij aan de oppervlakte snel uit tot een harde korst. Water geven vlak na het planten helpt jonge wortels die korst te doorbreken.
Dicht bij de kust kan de grondwaterstand onder zeeklei zilt zijn, wat de keuze van beplanting beperkt tot soorten die tegen zout kunnen.
Veelgestelde vragen
Waarom is zeeklei vaak voedselrijker dan rivierklei?
Zeeklei bevat meer kalk uit schelpresten die met het zeewater werden afgezet, terwijl rivierklei die kalk mist. Dat maakt zeeklei van nature basischer en voor veel planten voedselrijker.
Kan ik zeeklei net zo bewerken als zandgrond?
Niet op dezelfde manier. Zeeklei is zwaarder en plakkeriger; spitten lukt het beste bij een matig vochtige grond, niet kletsnat en niet keihard droog.